Klik op de foto voor meer foto's.
Nadat de Mösbokaal van de junioren was afgerond, is de traditie om het seniorentoernooi te beginnen met een Nieuwjaarstoespraak. Voorzitter Carmen Brinkcate opende de avond met een korte terugblik op het afgelopen jaar en blikte vooruit op wat 2026 in petto heeft voor SV Delden. Een speciaal moment was de huldiging van de jubilarissen die individueel naar voren werden geroepen en een attentie en een welverdiend applaus ontvingen.
- 25-jarig jubileum: Ramon van het Bolscher, Dennis de Vos, Hajo Brandt, Wouter
- 40-jarig jubileum: Frank Tuitert, Marthijn Zweepe, Edwin Hietbrink
- 50-jarig jubileum: Gerrit Paskamp, Hans Langenberg, Arnold Oolbrink
Na het benoemen van de jubilarissen kon het toernooi om de Mösbokaal beginnen.
Zoals ieder jaar wordt gepoogd gelijkwaardige teams te maken door de spelers van alle elftallen door elkaar te husselen. De indeling is op papier nooit helemaal eerlijk. Sommige teams hebben twee eerste spelers en 3 wissels en sommige teams hebben op het allerlaatst afmeldingen door ziekte. Echter, spelers die volgens de kenners veel kwaliteit toebedeeld krijgen, vallen tijdens dit toernooi hopeloos door de mand. En vaak worden wondergoals gemaakt door spelers uit de roemruchte kelderklasse. Dus ondanks het feit dat de verontwaardiging op voorhand veelal groot is, er komt altijd een verrassende winnaar uit de bus. En zo ook dit jaar weer.
Dit jaar waren er minder deelnemers dan voorgaande jaren. De selectie kampt met enkele blessures, daarbij bleven enkele spelers uit voorzorg aan de kant. Het is wel de bedoeling dat het eerste ook volgend seizoen in de derde klasse blijft spelen. Maar zeven speler minder, betekent ook een team minder. Dus in plaats van acht teams, deden dit jaar zeven teams mee.
Om een eerlijk toernooi te houden en iedereen even veel wedstrijden te laten spelen, werd een halve competitie gespeeld. Ieder team moest dus 1 wedstrijd tegen elkaar spelen. Een finale is daarom ook overbodig. Het team dat bovenaan eindigt is terecht de kampioen van het Mösbokaal.
Maar een halve competitie betekende beduidend meer wedstrijden, dus werd de tijd van de wedstrijden ingekort naar 8 minuten. En ook met die verkorte tijd moest het tempo er wel in gehouden worden. Gelukkig was het fanatisme bij de deelnemers wel zo groot, dat de te spelen teams al het veld in liepen, terwijl de bel nog zoemde voor het einde van de voorgaande wedstrijd. 25 jaren geleden kwam het geregeld voor dat een speler nog achter de bar bij good old Willem van de Boemel getrokken moest worden. Het Mösbokaal is inmiddels zo gerenommeerd, dat die tijden definitief voorbij lijken te zijn.
Dat de teams gelijkwaardig bleken te zijn, kon opgemaakt worden aan de scores, na een derde van de wedstrijden waren alle wedstrijden geëindigd met maximaal 1 doelpunt verschil. En dat had niets te maken met de ingekorte tijd, want de scores vielen hoog uit. En ook dit jaar waren er weer pareltjes van doelpunten. Christian Vreriks had een knappe lob over een uitkomende keeper, waarbij de doellijn werd gepasseerd. Een dieptepass op Sven Wold die halverwege helft van de tegenstander de uitkomende keeper verschalkte met een mooie kopbal. Een knappe volley van Pim Geerdink die snoeihard tegen de touwen ging, de handen van het aanwezige publiek gingen veelvuldig hard op elkaar. Maar Kian Reints wist de allermooiste te maken. Hij werd in de diepte aangespeeld, maar de bal was eigenlijk iets te kort. Dus hij draaide zich om met de rug naar de goal en wist de dalende bal ineens in de draai een lob te geven waarbij de bal wederom over de keeper werd gespeeld en zeer fraai in het doel belandde. En in de finale wist Dinant Lutke Willink met een briljante redding zijn ploeg in leven te houden. Maar wacht? Er was toch geen finale?
Halverwege het toernooi, begon toch wel een beetje het kaf van het koren te scheiden. Drie teams waren potentieel in de race voor de beker. Team Beltman, Team Adidas Groen en team Jan Vriezekolk. Mocht u denken, wat een vreemde namen, die namen zijn ontleend aan het shirt waarin ze speelden. Inderdaad, Jan Vriezekolk, de winkel die in de jaren 90 in de Langestraat aanwezig was. Dus de shirts komen uit hetzelfde tijdsbeeld. Ook kenmerkend aan het Mösbokaal.
Met nog drie wedstrijden te spelen, speelde team Beldman haar laatste wedstrijd. Ze lagen op de tweede plaats. Ze moesten winnen en vervolgens hopen dat de nummer 1, Adidas Groen, niet zou winnen. Helaas wisten ze geheel tegen de verwachting in niet te winnen van Boemel Oranje en verspeelden daarmee de beker.
En toen voltrok zich een waar jongensboek. Met een vleugje geluk, voortschrijdend inzicht en de praktische toepasbaarheid van het softwareprogramma Tournify, kwam het "heel toevallig" uit dat de nummer één en drie tijdens de allerlaatste wedstrijd toch een finale moesten spelen voor de eindoverwinning. Team Vriezekolk had een doelsaldo die beter was, maar moest winnen. Team Adidas groen had genoeg aan een gelijkspel. Natuurlijk pakte team Adidas Groen de leiding. Een goal van Tim Koele zorgde er voor dat de Mösbokaal naar Adidas Groen ging. Zelfs het doelpunt van Nick Stokkentreeff was niet voldoende. Een gelijkspel was immers niet genoeg voor Vriezekolk. Team Adidas, het ongeslagen team, was aan de winnende hand. Scott Wold van Adidas Groen had het toernooi in zijn voordeel kunnen beslechten, maar schoot vlak voor tijd op de paal. Maar toch, in de dying seconds gebeurde het onwaarschijnlijke... Team Vriezekolk scoorde onverwachts en pakte als een dief in de nacht de felbegeerde beker! Dat het nadien in de kantine nog lang heel erg gezellig was, is een zekerheid en is daarom niet noemenswaardig. Tot de volgende editie!
